Islandia przeszła długą drogę od czasu, gdy angielski poeta Wystan Hugh I Auden pisał swe żartobliwe wiersze w 1936 r. Z żyjącego w odizolowaniu od świata, rolniczego kraju - który na Zachodzie postrzegano jako wciąż tkwiący na średniowiecznym poziomie gospodarki i mentalności - przerodziła się w wysoko stechnicyzowane, bogate państwo, którego obywatele cieszą się wyjątkowo wysokim standardem życia. Jednak co najmniej jedna rzecz nie zmieniła się od wizyty Audena - licząc zaledwie 296 tys. mieszkańców, Islandia nadal ma bardzo małą gęstość zaludnienia, a bezkresne, puste połacie ziemi w głębi wyspy i na wybrzeżu zaliczają się do największych dzikich przestrzeni w Europie. Podróż na Islandię może być doprawdy wyprawą w samo serce natury. Zanieczyszczenia przemysłowe prawie tu nie istnieją, ponieważ większość ludzi w taki czy inny sposób żyje z rybołówstwa, a cała energia pochodzi z hydroelektrowni i elektrowni geotermalnych. Woda pitna płynie prosto z czystych lodowców, a owce i krowy pasą się na łąkach nietkniętych nawozami sztucznymi. Większość Islandczyków mieszka obecnie w stolicy, Rejkiawiku (Reykjavik) i jej najbliższych okolicach, co oznacza, że olbrzymie obszary pozostają niezamieszkane. I nic w tym dziwnego, jako że są to ziemie bardzo niegościnne - pokryte lodowymi czapami i wciąż aktywne wulkanicznie. Islandia to jeden z najmłodszych skrawków lądu, jakie powstały na naszej planecie. Lodowce i pola lodowe sąsiadują tu z rozpalonymi do czerwoności rzekami lawy, gejzerami i gorącymi źródłami. Jak przystało na tak niezwykłą wyspę, jej mieszkańcy wydają się ekscentrykami. Mówią najstarszym z żywych w Europie języków, niewiele zmienionym od czasów wikingów, są przyzwyczajeni do białych nocy w lecie i niekończącego się mroku w zimie. Nieśmiali z natury, do nieznajomego raczej nie odezwą się pierwsi. Jednak gdy uda się przełamać ich tradycyjną rezerwę wobec obcych, okazują się jednym z najsympatyczniejszych i najbardziej gościnnych narodów Europy.