Warunki dla rolnictwa są trudne - lato jest krótkie, a zdatna do uprawy ziemia ogranicza się do wąskiego pasa nadbrzeżnych nizin. Tradycyjna hodowla skupia się na owcach. Jagnięcina zawsze była podstawą diety - świeża, solona i wędzona, przy czym wyspiarze skrzętnie wykorzystywali każdą część zwierzęcia. Do dziś do narodowych przysmaków należą owcze głowy, kaszanka, wątrobianka i peklowane baranie jądra. Nic, co jadalne, nie powinno się zmarnować.

Mit wiejskiej Islandii
Proste życie typowej rolniczej rodziny - obracającej się w otoczeniu przyrody i zwierząt hodowlanych, a przy tym żywo zainteresowanej literaturą i historią - to świat, z którego wywodzi się każdy Islandczyk. Taką rzeczywistość z szacunkiem opisują tysiące ludowych powiastek i poważnych powieści. Kiedy mieszkaniec wyspy wdziewa ręcznie robiony na drutach wełniany sweter w naturalnych kolorach lub w Boże Narodzenie raczy się wędzoną jagnięcina (hangikjót), podkreśla swoją tożsamość - potwierdza, że jest prawdziwym Islandczykiem. Ten obraz nie jest jednak realistyczny, lecz mocno podkolorowany. W rzeczywistości życie rolnika w dawnych czasach było nieprzerwanym pasmem trudów i udręk. Wiele rodzin utrzymujących się z ziemi wiązało koniec z końcem jedynie dzięki swym owcom, które dostarczały pożywienia, ubrania, a nawet butów (w rodzaju kierpców). W powieści Niezależni, zaliczanej już do klasyki, Halldór Kiljan Laxness przedstawił rodzinę wieśniaka Bjartura. mieszkającą w małym domku, który tak naprawdę jest ciemną, cuchnącą, przeżartą chorobami norą. Kiedy młoda żona Bjartura. Rosa. dawniej służąca u zamożnych gospodarzy, tęskni za mięsem i mlekiem, Bjartur orzeka, że kobieta musi być poważnie chora.