Angielski podróżnik John Stanley, kiedy odwiedzi! Islandię w 1789 r., napisał: "Żałowałem biednych Islandczyków, którzy nie mogą, jak jaskółki, zebrać się razem i odlecieć w kraje, gdzie klimat jest mniej wrogi ludzkiej egzystencji". Dziś właściwie nie ma większych powodów, żeby się użalać nad "biednymi Islandczykami". Miejsce wilgotnych darniowych chat zajęły ciepłe, wyposażone w centralne ogrzewanie domy, długie godziny zimowej ciemności przy świetle elektrycznych żarówek nie są już tak straszne jak dawniej, a sprawne pługi przecierają zimą drogi do najbardziej oddalonych od świata osiedli. Poza tym najgęściej zaludnione obszary na wybrzeżu nie doświadczają tak ostrych zim, jak mogłaby sugerować nazwa kraju. Islandia, owszem, leży na północy, ale jej brzegi omywa ciepły Prąd Zatokowy oraz owiewają umiarkowane południowo-zachodnie atlantyckie wiatry, dzięki czemu zimy mają tu łagodniejszy przebieg niż w niektórych miejscach położonych bardziej na południe, takich jak Nowy Jork czy Moskwa (lato przeciwnie -jest wyraźnie chłodne). W Rejkiawiku do rzadkości należy temperatura poniżej -10°C.

Wiatr i deszcz
Mimo to będąc na wyspie, szybko się można przekonać, że życie w takim klimacie i tak obfituje w udręki. Prawdziwą plagą Islandii są wiatr i deszcz. Ten sam Prąd Zatokowy i łagodne wiatry, które osłabiają mrozy, napotykając na swej drodze góry i mroźne polarne powietrze, dają w efekcie wyjątkowo paskudną pogodę. Czasami zdarzy się słoneczne lato, ale na ogół Rejkiawik w lipcu cieszy się tylko jednym naprawdę bezchmurnym dniem (w styczniu przeciętnie trzema).