Islandzka saga należy do najbardziej zdumiewających osiągnięć literackich świata. Żyjący w XIII w. anonimowi autorzy spisujący dawne, przekazywane ustnie od pokoleń historie, jako pierwsi Europejczycy uwiecznili na pergaminie dzielą w ojczystym języku, zamiast posługiwać się królującą wówczas w Europie Zachodniej łaciną. Nie jest pewne, dlaczego spisano sagi, czy opowiedziane w nich zdarzenia są prawdziwe, czy wymyślone, nie wiadomo też, kto je w zamierzchłych czasach ułożył. Niewątpliwie jednak najlepsze z nich - romantyczna saga Laxdcela; ekscytujące przygody wyjętych spod prawa Gisliego Surssona i Grettir; dzieje życia nieokrzesanego wojownika i poety Egilla Skallagrimssona; a nade wszystko znakomita Saga o Njallu - wpisują się w kanon najwybitniejszych utworów literackich wszech czasów. Terminem "saga" (co po islandzku oznacza po prostu opowieść) określa się niezliczone kroniki historyczne, romanse, legendy, żywoty królów i świątobliwych mężów. Bodaj najbardziej znane są sagi rodowe - ok. 40 opowieści "dokumentujących" życie różnych islandzkich rodzin po zasiedleniu wyspy. Wypadki, które opisują, rozegrały się jakieś 200 czy 300 lat przed okresem spisywania sag, jednak niemal do czasów współczesnych bezdyskusyjnie przyjmowano je za historie prawdziwe. W XX w. wielu badaczy doszło do wniosku, że sagi rodzinne w głównej mierze są oparte na fikcji literackiej. Tożsamość autorów nadal pozostaje zagadką, naukowcy jedynie na ogół zgadzają się z tym. że sagę o Egilu Skallagrimssonie mógł spisać Snorri Sturluson.