Islandia przejawia obecnie wszelkie cechy państwa I uprzemysłowionego, z nastawionym na konsumpcję społeczeństwem, sprawnie działającym systemem opieki społecznej i jednym z najwyższych w świecie standardów życia. Trudno sobie wyobrazić, że przed II wojną światową wielu przyjezdnych sądziło, że kraj ledwie wyszedł poza średniowiecze. Skok w nowoczesność był szybki i gwałtowny - przez ostatnie 50 lat zaszło więcej zmian niż w ciągu poprzedzającego je tysiąclecia.

Dołączyć do nowoczesnego świata
Przeobrażenie dokonało się prawie z dnia na dzień, mimo to Islandczycy nie wyrzekli się długiej przeszłości, lecz raczej przystosowali ją do obecnych wymogów, przeszczepiając dawne dziedzictwo na nowoczesną glebę. Pomostem między minionymi epokami a teraźniejszością stał się język - historię spisano wszak w średniowieczu w języku, którego odczytanie współczesnemu Islandczykowi nie nastręcza większych trudności. Obecność najpierw brytyjskich, a potem amerykańskich oddziałów wojskowych na wyspie, choć niekoniecznie mile widziana, miała również dobre strony. Pośpiesznie zbudowane drogi i zaplecze wojskowe w okresie powojennym posłużyły jako nieoceniona infrastruktura gospodarcza. Mało który Islandczyk zaprzeczy, że prosperity, która w czasie wojny stała się udziałem kraju, przysłużyła się ogłoszonej w 1944 r. niepodległości i pomogła skonsolidować państwo po zaprowadzeniu pokoju. Więcej kontrowersji wzbudza okres następujący bezpośrednio po wojnie. W 1949 r. Islandia porzuciła starą zasadę "wieczystej neutralności" i została członkiem założycielem NATO. Wojsko amerykańskie wycofało się z wyspy, ale wróciło już w 1951 r" z zamiarem założenia stałej bazy lotnictwa morskiego w Keflaviku (jest wykorzystywana do dzisiaj).