Islandia nigdy nie była połączona pomostem I lądowym z żadnym kontynentem (jest na to I zbyt młodym lądem), nie budzi zatem zdziwienia fakt, że nie ma zbyt wielu rodzimych ssaków lądowych. Jedyny ssak, jaki skolonizował wyspę, zanim zrobili to ludzie, to lis polarny, czyli piesiec. Istnieją dwie odmiany barwne pieśca: niebieska (zwierzęta są latem ciemnobrązowe, a zimą nieco jaśniejsze, z lekko niebieskawym odcieniem) i biała (biała jest tylko szata zimowa, letnia ma kolor zielonkawobrązowy z szarym lub białym brzuchem). Odmiana niebieska stanowi dwie trzecie islandzkiej populacji lisów, chociaż w innych rejonach arktycznych należy do rzadkości. Biała gdzie indziej występuje powszechnie, tu zaś pozostaje w mniejszości. Gruba, puszysta sierść zimowa doskonale chroni pieśca przed mrozem. Islandzcy rolnicy od wieków byli przekonani, że lisy zabijają jagnięta i w związku z tym usiłowali je wytępić. Badania wykazały jednak, że piesiec nie zagraża stadom owiec, dlatego dziś polowania na lisy dopuszczalne są tylko w ramach kontrolowania ich liczebności. W ostatnich latach na wyspę sprowadzono do hodowli komercyjne odmiany lisa. Niektóre z nich wydostały się na wolność i niestety, skrzyżowały się z rodzimymi dzikimi zwierzętami, zakłócając czystość gatunku.

Zadomowione gryzonie
W ciągu tysiąca lat osadnictwa ludzie - celowo lub nie - wprowadzili do środowiska naturalnego Islandii kilka gatunków ssaków. Cztery gatunki gryzoni przypłynęły na gapę na statkach: mysz zaroślowa, mysz domowa, szczur wędrowny i szczur śniady. Mysz domowa i oba gatunki szczurów ograniczają się niemal wyłącznie do obszarów miejskich i podmiejskich. Mysz zaroślowa (islandzki podgatunek - Apodemus syha-ticus grandiculus) można łatwo rozpoznać po długim ogonie, równym długości ciała: 8-10 cm. Zwierzę żeruje na ziemi, żywiąc się roślinami, jagodami i grzybami oraz małymi owadami. Obydwa gatunki myszy zamieszkują Islandię już od dawna, przypuszczalnie od czasów pierwszych osadników. Niektórzy zoolodzy uważają, że mysz zaroślowa, podobnie jak piesiec, pojawiła się na wyspie przed człowiekiem, ponieważ w ciągu 1000 lat nie zdążyłby się wykształcić odrębny podgatunek. Szczur wędrowny przypuszczalnie przybył na jakimś statku ok. 1840 r. i rozprzestrzenił się gwałtownie po wszystkich zamieszkanych rejonach. Szczur śniady był widywany czasami od 1919 r., ale - podobnie jak na kontynencie - nie wygra! rywalizacji ze swym bardziej ekspansywnym krewniakiem.